Bu farw fy mam fel Abraham:
"Anadlodd Abraham ei anadl olaf, a bu farw wedi oes hir, yn hen ac oedrannus; a chladdwyd ef gyda'i dylwyth."
Bu farw fy mam fel Abraham:
"Anadlodd Abraham ei anadl olaf, a bu farw wedi oes hir, yn hen ac oedrannus; a chladdwyd ef gyda'i dylwyth."
Mae fy mam newydd adael ei hen gorf a mynd at Iesu. Gadawodd yn ei chwsg (ar ôl swper) heb ddioddef llawer, mae'n ymddangos. Er ei bod hi wedi cael bywyd caled, roedd hi'n byw yn llawen a bodlon yn ei chyfnod olaf. Bydd hi'n byw gydag Iesu, ynghyd â nifer o bobl a gredodd ynddo, am byth a bythoedd. Haleliwia! A'i finnau yn fuan. Disgwyl amdana i, Mam!
Rhoddodd Solomon "phryd ar astudio a chwilio, trwy ddoethineb, y cyfan sy'n digwydd dan y nef." Ni chadwodd draw "oddi wrth unrhyw beth a chwenychai ei lygaid, nac yn troi ymaith oddi wrth unrhyw bleser."
Yn y diwedd, fodd bynnag, roedd o'n sylweddoli bod "yr un peth a ddigwydd iddo ac i'r ffôl: marw y mae'r doeth fel y ffôl." Dyna pam roedd o'n gweiddi yn yr Ysgrythur, “gwagedd llwyr yw'r cyfan.”
Roedd yr haf yn arbennig o boeth eleni, ond mae o'n dechrau cilio o'r diwedd. Mae'n wych gweld (a theimlo) y tymheredd yn gostwng o 90au i 80au. Cyn hir, fodd bynnag, byddwn ni'n crynu o oerfel.
“Tra pery'r ddaear, ni pheidia pryd hau a medi, oerni a gwres, haf a gaeaf, dydd a nos," meddai'r Arglwydd Duw.
"Pa elw a gaiff rhywun o ennill yr holl fyd a fforffedu ei fywyd? Oherwydd beth a all rhywun ei roi'n gyfnewid am ei fywyd?" gobynnodd Iesu.
Wrth i chi heneiddio, meddyliwch hyn o ddifri. Dych chi ddim yn gwybod pryd byddwch chi'n marw.