fy mwg

Dyma gwblhau adrodd fy ngwyliau yn Fenis. Dw i'n bob amser mwynhau sgrifennu am fy siwrneiau yn y blog oherwydd mai modd i gofio ac ail-fyw fy mhrofiadau hybryd ydy hyn heb sôn am gyfle i ymarfer fy Nghymraeg. Rŵan fedrai ddim teimlo dipyn yn drist wedi gorffen rhywbeth mor bleserus.

Gyrrais at Walmart lun o Eglwys San Simeon Piccolo a dynnais yn Fenis er mwyn creu mwg coffi arbennig. Mae o newydd gyrraedd. Mae'n edrych yn dda, a fy atgoffa i o'r dyddiau braf.

fenis 43 - ffarwelio

Daeth y bore i mi adael Fenis. Codais yn gynnar i ddal y bws i'r maes awyr, a dynes y llety hefyd er mwyn ffarwelio â fi. Y hi a wnaeth check-in yn ogystal â phrynu tocyn bws drosta i'r noson gynt. Caeais y drws blaen trwm am y tro olaf. Cerddais ychydig a throi'n ôl; cododd hi law ata i ar y balconi. Llusgais fy nghês dros bontydd bach i Piazzale Roma. Wrth i'r bws yrru ar Ponte della Libertà tuag at y tir mawr, roeddwn i'n syllu drwy'r ffenestr ar Fenis sydd yn pellhau.

Gwireddwyd fy mreuddwyd i fynd i Fenis. Gwelais y golygfeydd a'r adeiladau rhyfeddol a ddarllenais amdanyn nhw. Cerddais y llwybrau culion; clywais sŵn bach mae gondola yn ei wneud wrth iddo hwylio'n esmwyth ar gamlesi; ces i flas ar Spritz a Bellini. Y peth mwyaf gwerthfawr i mi, fodd bynnag, oedd y cyfleoedd i gyfarfod a nabod y bobl yno - pobl yr ysgol Eidaleg, dynes y llety a'r ffrind o Brescia. Y nhw a wnaeth fy siwrnai mor hyfryd. 

fenis 42 - murano

Cyn gynted ag y disgynnais oddi ar y cwch, ces i fy amgylchu gan wydr. Mae o ym mhob man. Cerddais o gwmpas yn cael cip ar ffenestri siopau a ffatri wydr. Prynais glustdlysau bychan i fy merched. I ginio, ces i Sarde in Saor efo Polenta, bwyd lleol poblogaidd, a fy Spritz olaf yn y tŷ bwyta wrth gamlas a argymhellwyd gan ddynes y llety. Aeth popeth yn bleserus nes i mi ddal cwch i Burano eto er mwyn prynu sgarff i fi fy hun. Roedd y cwch i Burano, y dref, a'r cwch yn ôl i Fenis yn llawn dop! Doeddwn i ddim yn gwybod bod cynifer o dwristiaid yn ymweld â'r ynysoedd hynny yn y prynhawn. Roedd bron i mi lewygu erbyn i mi gyrraedd Fenis, a finnau heb brynu sgarff.

fenis 41 - burano

Mae Burano yn debyg i Fenis; mae yna gamlesi, cychod, tai ar hyd y camlesi, ond maen nhw i gyd mewn ardal fach. Pan gyrhaeddais yno, doedd dim llawer o dwristiaid. Roedd yn braf cael cerdded y ffyrdd heb gynnwrf arferol Fenis. Mae'r ynys fach yn enwog am les a thai lliwgar. Roeddwn i'n tybio ydy'r trigolion yn gorfod dewis llenni a golchi dillad sydd yn gweddu i liwiau eu tai! Ces i hoe fach yn ymyl y brif stryd; eisteddais wrth fwrdd tu allan yn cael cappuccino a brioche. Treuliais ryw ddwy awr yn Burano cyn hwylio i Murano.

fenis 40 - ar y morlyn

Y diwrnod olaf yn Fenis - roedd gan y dosbarth gynllun i fynd ar wibdaith i Brano a Torcello, ond cafodd hi ei chanslo ar y munud olaf oherwydd salwch cyd-ddysgwr. Ces i fy siomi'n ofnadwy; roeddwn i'n edrych ymlaen yn fawr at y cyfle i fynd i'r ynysoedd hynny efo nhw. Penderfynais fynd ar fy mhen fy hun beth bynnag, ond i Brano a Murano yn lle Torcello. Gadawais ddigon cynnar fel nad oedd llawer o bobl ar y cwch. Cychwynnais dipyn yn drist ond roedd y siwrnai 40 munud i Burano yn fendigedig. Cododd hi fy nghalon. Wrth i'r cwch hwylio ar y morlyn yn yr awyr oeraidd, gwelais yr Alpau ar y gorwel. Er bod Fenis yn pellhau ar yr ochr arall, ces i fy nghysuro gan feddwl y byddwn i'n dychwelyd ati hi ddiwedd y diwrnod.

fenis 39 - cinio braf

Es i ddim i dai bwyta'n aml ond roedd eisiau arna i fwyta tu allan ar ôl y cyngerdd annisgwyl. Pan gyrhaeddais Campo San Barnaba (Summertime, Indy Jones,) clywais berfformiad sielo arall ac roedd pobl yn ciniawa o'i gwmpas. Dyma eistedd wrth fwrdd ac archebu gwydraid o Spritz a spaghetti efo tomatos. Roedd yn ddiwrnod hynod o braf; roedd y sielo'n bleserus (ddim cystal â'r llall ond braf iawn); roedd y bwyd a'r ddiod yn ardderchog (ac yn costio ond €10 am y cyfan.) Roedd popeth mor hyfryd, a hithau'n ddeuddydd cyn i mi orfod gadael Fenis.

fenis 38 - cyngerdd annisgwyl

Wedi'r profiad rhyfeddol yn yr oriel, cerddais tuag at Salute yn dal i deimlo'r dylanwad yn gryf. Wrth nesáu at y sotoportego (twnnel bach) yn ymyl yr eglwys, clywais alawon ofnadwy o swynol. Roedd rhywun yn chwarae sielo ar y pen arall y sotoportego. Roedd o'n hynod o dda, ac roedd yr acwstig yn ardderchog oherwydd y twnnel. Safais yng nghanol y twnnel wedi fy nghyfareddu unwaith eto. Llenwodd yr alawon y twnnel yn felys, a fedrwn i ddim symud ond gwrando arno fo. Ar ôl hanner awr, es i ato fo i ddiolch iddo. Wrandawais i erioed ar berfformiad felly.